nєvєя sαy yσυ cαn'т bєlιєvє | Here I am. | punt.nl: Je eigen gratis weblog, gratis fotoalbum, webmail, startpagina enz

punt.nl

Here I am.
My Dear Diary | 31 Januari 2010 | 15:22:08

Toen ik dit weblog aanmaakte om vervolgens enorm veel van mijn zooi hier te gooien, was ik op een hele andere plek in mijn leven dan ik nu ben. Zoals sommigen weten was ik best actief hier. Zoals waarschijnlijk minder mensen weten, is dat ik hier nu Veel minder deel met de rest van het wereldwijde web.

Omdat het niet nodig is. Niet de hele wereld hoeft te weten wat ik denk en doe en hoe ik me voel vandaag. Toentertijd bedacht ik me dat niet eens joh..

Als ik mezelf vergelijk met het brose hoopje mens van bijna 4 jaar geleden, dan.. Dan denk ik: damn! Ja, dat was ik. Maar hoe kapot ik toen was, nu pluk ik daar de vruchten van. Natuurlijk zijn er dingen die altijd beter kunnen, waaraan ik blijf werken, maar hee.. Nobody's perfect.

Oude koeien uit de sloot halen doe ik niet meer, daar schiet niemand iets mee op. Mmm.. Ja.. Nou is dat niet helemaal waar. Oude koeien uit sloten trekken doe ik wel, maar niet hier en niet met bekenden.

Ookal zal ik altijd een emotioneel persoon blijven, met een kort lontje (of een hoop temperament, geef het beestje een naam zou ik zeggen), ik ben gegroeid. Volwassener geworden. Heb geleerd van mijn fouten. Nu zou ik dingen heel anders aanpakken, "zwijgen is goud". Ik ga voor goud.

Oude vriendschappen herstellen zich langzaamaan, en God wat ben ik daar blij mee.. Mensen uit mijn verleden en ik kunnen elkaar weer recht in de ogen kijken, waarvan dat bij één best verwonderlijk is, maar het is goed zo.

Het geeft me rust en áls ik dan een keer boos ben, dan ga ik keihard sporten in plaats van mensen uitschelden :P

Wat ik wel geleerd heb is dat ik sterk ben. En dat mag ik ook zeggen, vind ik. Nu zie ik in dat ik eigenlijk ontzettend veel tegelijk op m'n bordje kreeg, maar nu krijg ik daar erkenning voor. Dat voelt goed, en wetend dat ik daarin dan op mijn wijlen opa lijk, maakt me trots.

Mensen die het slecht met mij voor hebben, reacties willen uitlokken, raken mij niet meer. Mocht er ooit weer es wat belachelijks om de hoek komen kijken, zal ik natuurlijk wel reageren. Om diegene dan te laten inzien, hoe belachelijk het allemaal is. Heb ik ook weer es een verzetje.

Al met al wil ik zeggen.. Dankjewel weblog. Het was geen mooie tijd, maar het was fijn hier mijn verhaal kwijt te mogen. Bij deze ben ik aan het einde gekomen van mijn verhaal. Althans, voor de rest van de wereld.

Ookal zijn er nog een paar mensen waarmee ik nevernooit door 1 deur zou kunnen, laat staan willen, hopelijk sluit dit boek zich binnenkort helemaal. Het is goed zo.. Ik trek de stekker hieruit.

World, here I am.

Monique

Mag ik je kaartje?

Ruwe vormen, donkere kleuren en altijd vrolijk
Schrijven | 24 Mei 2009 | 00:47:00

Ruwe vormen, donkere kleuren en altijd vrolijk

Door Monique

Tijdens de expositie van het Kunstcentrum Weert in museum Tiendschuur is werk te zien van de jonge kunstenares Emilie Borking. De deurbel gaat en de 23-jarige Emilie doet met een glimlach open. In de artistieke woonkamer gaat ze aan de eettafel zitten. Ze vertelt het verhaal achter haar kunstwerken.

Als klein kind was Emilie veel bezig met tekenen. Toen zij op haar zeventiende naar de kunstacademie ging, heeft ze dit verder ontwikkeld. Haar vader heeft dezelfde opleiding gedaan en is nu docent in dit vak. “Toch hebben mijn ouders mij deze opleiding nooit opgedrongen. Ik wilde dit zelf heel graag.” Tijdens de opleiding heeft ze ontzettend veel geleerd. “Ik zie nu pas in dat je veel van jezelf laat zien aan een leraar.” Emilie is afgestudeerd in Autonome Kunst en zit nu weer op school na een jaar pauze. “In dat jaar ben ik in een gat gevallen, want je krijgt opeens geen feedback meer van docenten en studiegenoten en je moet zelf alles rondom je kunstenaarschap plannen en regelen.” Nu doet ze de eenjarige masterstudie Kunst & Educatie. Daarmee is ze erg druk. “Op het moment ben ik bezig met een onderzoek bij het Factorium, een kunstcentrum in Tilburg. Daar hebben ze nog geen tak van beeldende kunst en dat wil ik daar gaan introduceren.”

Emilie kijkt wel eens af bij andere, bekendere, kunstenaars. “Ik vind Egon Schiele heel goed. Hij is helaas al heel jong overleden, op 28-jarige leeftijd. Gelukkig blijft zijn werk wel bestaan.” Enthousiast bladert Emilie door een groot boek over het werk van Schiele, maar ze kan niet vinden wat ze zoekt. “De Kus is heel bekend, maar dat is niet zijn enige mooie werk. Hij heeft veel mooie dingen geschilderd. Schiele werkt met ruwe vormen en donkere kleuren die soms in contrast staan met erg felle kleuren.”

De jonge kunstenares maakt zelf weinig gebruik van felle kleuren. Diepe, donkere kleuren komen erg vaak terug, want die staan dicht bij het aardse. “Natuurlijk hou ik veel van kleuren. Ik draag bijvoorbeeld best veel gekleurde kleding. Maar wat kunst betreft gaat het verder dan wat je ziet. Bij mij komt het onderbewuste naar buiten via mijn kunst. Mensen die mijn werk zien, zeggen vaak: ‘Ben jij niet zo’n vrolijk type? Je gebruikt zulke donkere kleuren’. Ik ben juist erg vrolijk!” Emilie grijnst en zegt: ”Maar op deze manier uit ik een heel andere kant van mezelf. Dat lijkt me beter dan een hele dag chagrijnig zijn bijvoorbeeld. Voor mij werkt het prima en ik vind het fijn om zo bezig te zijn.” Emilie pakt een schrift en leest enkele citaten voor van bekende filosofen. “Dit vind ik erg mooie uitspraken. Heidegger die ooit zei: ‘Kunst is als onuitspreekbare waarheid’ en ’Kunst leidt tot inzicht van het bestaan, de maatschappij’, volgens Kant.”

Woorden als ‘kwetsbaarheid’ en ‘het komen en gaan van dingen’ spreken Emilie erg aan. Het werk van andere kunstenaars is ook erg belangrijk voor haar. “Ik zie ontzettend veel in de kunst van anderen. Daar geef ik in mijn werk een eigen draai aan. Maar voor het grootste deel haal ik mijn inspiratie uit mensen en het materiaal dat ik gebruik. Mensen zijn heel veelzijdig en daar kan ik veel mee. Naar mensen kijken doe ik graag,” zegt de jonge kunstenares.

Emilie wil graag weer naar het buitenland. Vorig jaar is ze naar Florence geweest. Daar ligt volgens haar de oorsprong van de kunst. Ook muziek is erg belangrijk voor haar. Al vroeg leerde ze piano spelen en daar is ze blij om. “Achter mijn piano vind ik momenten van rust. Toch zijn dat momenten waar je maar even van geniet. Van een kunstwerk heb je langer plezier en bovendien gaat daar een proces aan vooraf.”

In dat proces is het nooit een kwestie van tekenen en inkleuren. Emilie houdt van ruw werk en niet teveel details. “Ik ben helemaal niet zo precies als bijvoorbeeld Rembrandt met de Nachtwacht. Dan kijken mensen zo naar het uiterlijk van een schilderij, terwijl ik juist wil dat ze verder kijken dan dat. Daarom is in mijn werk juist de achterliggende betekenis een erg belangrijk onderdeel dat door materiaalkeuze en kleurgebruik wordt ondersteund”. Emilie werkt graag met een kwetsbare ondergrond, zoals dun papier. Als het scheurt is dat niet erg. “Daar komt het vergankelijke weer in terug. Vaak gebruik ik verf of aquarellen met erg veel water. Daar krijg je hele bijzondere effecten van en af en toe gaat het papier stuk. Soms teken ik iets en gum ik het even later weer uit, of plak ik een foto op en verf ik er later overheen. Altijd verander ik wel wat.” Dat hele proces vindt Emilie het leukste aan kunst. Op de weg naar het eindproduct blijft er bijna nooit iets vaststaan bij haar. ‘’Tijdens het creëren van de beelden die ik maak, moet je niet teveel jezelf willen beoordelen. Achteraf is een kritische blik natuurlijk wel noodzakelijk. Maar in het intuïtieve proces kan het creativiteit soms in de weg staan. Zo bestaat de kans dat er niet helemaal uitkomt waar je uiteindelijk echt tevreden over kunt zijn.’’

Knock knock

The She

Monique - 21 - Tilburg

's to..

..sing

..dance

..paint

..write

..talk

..laugh

..party

..flirt

Home

weblog sinds: 2006-09-10

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl. Problemen met de inhoud van deze log? Klik hier.